Kompletacja zamówień (ang. picking) to proces, w którym pracownik lub urządzenie pobiera z lokalizacji określone ilości towaru i zestawia je w zamówienia gotowe do pakowania lub wysyłki. W literaturze często przypisuje się jej około połowy kosztów operacyjnych magazynu, a w kompletacji ręcznej największą część czasu pracownika zajmuje samo przemieszczanie się między lokalizacjami.
Metody kompletacji
- zamówienie po zamówieniu – jeden pracownik zbiera jedno zamówienie; metoda prosta, ale przy małych zamówieniach generuje dużo przejść,
- kompletacja partiami (ang. batch picking) – kilka zamówień zbieranych jednocześnie na wózek z przegrodami,
- kompletacja strefowa – każdy pracownik obsługuje swoją strefę, a zamówienie przechodzi między strefami,
- kompletacja falami (ang. wave picking) – zamówienia grupowane według godziny odjazdu przewoźnika lub priorytetu,
- towar do człowieka (ang. goods-to-person) – regały lub pojemniki przyjeżdżają do stanowiska, np. w systemach z robotami mobilnymi lub magazynami automatycznymi.
Wybór zależy od profilu zamówień: liczby linii na zamówienie, liczby sztuk na linię i rozkładu rotacji indeksów. Metodą i trasami zwykle steruje WMS.
Przykład
Sklep internetowy z akcesoriami realizował dziennie 2 400 zamówień, średnio 1,6 linii na zamówienie, metodą zamówienie po zamówieniu. Pomiar tras pokazał, że kompletujący pokonywał średnio 14 km na zmianę. Po przejściu na kompletację partiami po 12 zamówień i przeniesieniu 300 najszybciej rotujących indeksów bliżej strefy pakowania dystans spadł do około 6 km, a wydajność wzrosła ze 110 do 165 linii na godzinę. Pojawił się za to nowy etap – rozdzielanie partii na zamówienia – który trzeba było uwzględnić w obsadzie.
Najczęstsze błędy
- Wybór metody kompletacji bez danych o profilu zamówień. Rozwiązanie dobre dla zamówień jednoliniowych nie sprawdzi się przy zamówieniach paletowych.
- Pomijanie slottingu – nawet najlepszy algorytm tras nie skompensuje rozproszenia szybko rotujących indeksów po całym magazynie.
- Mierzenie wyłącznie tempa bez jakości. Błąd kompletacji wykryty u klienta kosztuje wielokrotnie więcej niż dodatkowa kontrola przy pakowaniu.
Od czego zacząć
- Pobrać z systemu historię zamówień z 3–6 miesięcy i policzyć profil: linie na zamówienie, sztuki na linię, udział indeksów w liniach.
- Narysować rzeczywiste trasy kompletujących, np. w formie diagramu spaghetti.
- Ustalić mierniki: UPH i odsetek błędów kompletacji.
- Przetestować zmianę metody w jednej strefie, zanim obejmie cały magazyn.